A Critique and Assessment of the Evidences Cited by Proponents of the Criterion of “Absolute Non-Intercourse in Women’s Virginity”, with Emphasis on the Theory of Ayatollah Khoei and His Supporters

Document Type : Original Article

Author

Professor of advanced levels, Qom Seminary; Level Four graduate, Qom Seminary.

10.22081/jsj.2026.73869.1015

Abstract

There is disagreement as to what is meant by a woman’s being a virgin (bikr)—given the establishment of the father’s and paternal grandfather’s guardianship (wilāyah)—and as to which criterion should be regarded as determinative in this regard. Some Imāmī jurists, such as Ayatollah Khoei, have treated “absolute intercourse” (waṭy) as the criterion in discussions of a girl’s virginity; that is, the non-occurrence of intercourse—whether licit or illicit—is taken as an indication of virginity, whereas the occurrence of intercourse, in an unqualified sense, is taken to indicate non-virginity (thuyūbah). The importance of this issue lies in the fact that the marriage of a virgin girl is, under the doctrine of the father’s and paternal grandfather’s guardianship, contingent upon the permission of the father or paternal grandfather, in addition to other significant legal effects and rulings that attach to this description [or attribute] (waṣf) in other chapters of jurisprudence. The subject of this article is an analysis of the legal proofs (adillah sharʿiyyah) that Ayatollah Khoei employs to establish the aforementioned criterion. He invokes four types of evidence: Qur’anic verses, certain narrations, custom (ʿurf), and lexicography or linguistic usage. A close examination shows that his evidences face a number of objections, and that the proposed criterion cannot be derived from the proofs he adduces. Rather, it can be established by relying on the narrations in the chapter on the guardianship (wilāyah) of the father or paternal grandfather and—given the exclusion of the report of Ibrāhīm b. Maymūn from probative validity [or reliability] (iʿtibār) —by reconciling (through a contextual or harmonizing reading) the import of the remaining narrations. On the assumption that the chain-of-transmission problem of the report of Ibrāhīm b. Maymūn is resolved, the realization of either of the two criteria (sexual intercourse (dukhūl) or marriage (tazwīj)) is, with respect to the lapse of the father’s and paternal grandfather’s guardianship, the criterion for virginity.

Keywords

References

قرآن کریم

ابن‌منظور، محمد بن مکرم (1414 ق). لسان العرب. بیروت: دارالفکر و دارصادر.
انصاری دزفولى، مرتضى بن محمد امین (1415 ق). کتاب النکاح. قم: کنگره جهانى بزرگداشت شیخ اعظم انصارى.
بحرانى آل‌عصفور، یوسف بن احمد (1405 ق). الحدائق الناضرة فی أحکام العترة الطاهرة. قم: دفتر انتشارات اسلامى وابسته به جامعه مدرسین حوزه علمیه قم.
جوهرى، اسماعیل بن حماد (1410 ق). الصحاح - تاج اللغة و صحاح العربیة. بیروت: دارالعلم للملایین.
حر عاملى، محمد بن حسن (1409 ق). وسائل الشیعة. قم: مؤسسه آل‌البیت (ع).
حلى، حسن بن یوسف بن مطهر اسدى (1388 ق). تذکرة الفقهاء. قم: مؤسسه آل‌البیت (ع).
حویزى، عبدعلى بن جمعه [بی‌تا]. تفسیر نور الثقلین. چ 4. قم: اسماعیلیان.
خراسانی، محمد کاظم (1409 ق). کفایة الأصول. قم: مؤسسة آل‌البیت (ع) لإحیاء التراث.
خمینى، سیدروح‌اللّه موسوى (1425 ق). ترجمه تحریر الوسیلة. مترجم: علی اسلامى. چ 21. قم: دفتر انتشارات اسلامى وابسته به جامعه مدرسین حوزه علمیه قم.
خویى، سیدابوالقاسم موسوى (1417 ق). مصباح الاصول. مقرر محمد سرور واعظ الحسینی. قم: مکتبة الداوری.
خویى، سیدابوالقاسم موسوى (1418 ق). موسوعة الإمام الخوئی. قم: مؤسسة إحیاء آثار الإمام الخوئی ره.
راغب اصفهانى، حسین بن محمد (1412 ق). مفردات الفاظ القرآن. لبنان و سوریه: دارالعلم و الدارالشامیة.
سبزوارى محقق، محمدباقر بن محمد مؤمن (1423 ق). کفایة الأحکام. قم: دفتر انتشارات اسلامى وابسته به جامعه مدرسین حوزه علمیه قم.
شبیری زنجانى، سیدموسى (1419 ق). کتاب نکاح. قم: مؤسسه پژوهشى راى‌پرداز.
صاحب بن عباد، اسماعیل (1414 ق). المحیط فی اللغة. بیروت: عالم الکتاب.
طباطبایی حائرى، سیدعلى بن محمد (1418 ق). ریاض المسائل. قم: مؤسسه آل‌البیت (ع).
طریحى، فخرالدین (1416 ق). مجمع البحرین. چ 3. تهران: کتابفروشى مرتضوى.
عاملى شهیدثانى، زین‌الدین بن على (1413 ق). مسالک الأفهام إلى تنقیح شرائع الإسلام. قم: مؤسسة المعارف الإسلامیة.
عاملى، محمد بن على موسوى (1411 ق). نهایة المرام فی شرح مختصر شرائع الإسلام. قم: دفتر انتشارات اسلامى وابسته به جامعه مدرسین حوزه علمیه قم.
فاضل هندى، محمد بن حسن (1416 ق). کشف اللثام و الإبهام عن قواعد الأحکام. قم: دفتر انتشارات اسلامى وابسته به جامعه مدرسین حوزه علمیه قم.
فراهیدى، خلیل بن احمد (1410 ق). کتاب العین. چ 2. قم: نشر هجرت.
 فیومى، احمد بن محمد مقرى [بی‌تا]. المصباح المنیر فی غریب الشرح الکبیر للرافعی. قم: منشورات دارالرضی.
قمّى، سیدتقى طباطبایى (1426 ق). مبانی منهاج الصالحین. قم: منشورات قلم الشرق.
کلینى، محمد بن یعقوب (1407 ق). الکافی. چ 4. تهران: دارالکتب الإسلامیة.
مظفر، محمدرضا (1430 ق). اصول الفقه. چ 5. قم: طبع انتشارات اسلامى.
مکارم شیرازى، ناصر (1424 ق). کتاب النکاح. قم: مدرسه امام على بن ابى‌طالب (ع).
نجفى صاحب الجواهر، محمدحسن (1404 ق). جواهر الکلام فی شرح شرائع الإسلام. چ 7. بیروت: دارإحیاء التراث العربی.
نراقى، مولى احمد بن محمد مهدى (1415 ق). مستند الشیعة فی أحکام الشریعة. قم: مؤسسه آل‌البیت (ع).
نورى محدث، میرزاحسین (1408 ق). مستدرک الوسائل و مستنبط المسائل. بیروت: مؤسسه آل‌البیت (ع).
واسطى زبیدى حنفى، محب‌الدین سیدمحمد مرتضى (1414 ق). تاج العروس من جواهر القاموس. بیروت: دارالفکر.
یزدى، سیدمحمدکاظم طباطبایى (1409 ق). العروة الوثقى. چ 2. بیروت: مؤسسة الأعلمی للمطبوعات.

Files

Share

How to cite

Statistics